Water koken is een alledaagse, bijna automatische handeling. Maar als je een waterkoker van plastic gebruikt, kan dit dagelijkse ritueel ertoe leiden dat je astronomische hoeveelheden polymeren binnenkrijgt.
Uit onderzoek van de Universiteit van Queensland (UQ) in Australië is onlangs gebleken dat waterkokers van polypropyleen bij elk gebruik miljoenen nanodeeltjes plastic afgeven. Naarmate het bewijs voor de toxiciteit van microplastics voor de menselijke gezondheid zich opstapelt, roepen onderzoekers op tot strengere etikettering en stellen ze concrete oplossingen voor om deze onzichtbare blootstelling te beperken.
Schokkende cijfers: miljarden deeltjes per kopje
Een chemische analyse van acht modellen polypropyleen theepotten laat er geen twijfel over bestaan: bij het eerste gebruik geeft het binnenoppervlak ongeveer 12 miljoen nanodeeltjes plastic per milliliter af. Omgerekend naar een standaard kopje thee komt dit neer op een cocktail van 3 miljard deeltjes.
Dit cijfer is nog zorgwekkender omdat nanoplastiek nog kleiner is dan microplastiek, waardoor het mogelijk gemakkelijker biologische barrières in ons lichaam kan passeren. Als we hier de miljarden deeltjes aan toevoegen die al door sommige synthetische theezakjes worden afgegeven, wordt het ochtenddrankje een bron van ernstige en herhaalde blootstelling.
Twee manieren om de vervuiling van uw water te verminderen
Het onderzoek onder leiding van chemicus Elvis Okofo beperkt zich niet tot het vaststellen van alarmerende feiten; er worden twee manieren aangewezen om de afgifte van plastic te verminderen:
- Herhaaldelijk koken: De afgifte van plastic bereikt een piek wanneer het apparaat nieuw is. Onderzoekers ontdekten dat de concentratie van de deeltjes aanzienlijk afneemt na 10 kookcycli. Bij de 50e kookcyclus is het niveau zeer laag, hoewel nog steeds detecteerbaar (ongeveer 205 miljoen deeltjes per kopje bij de 150e cyclus).
- Gebruik van hard water: Paradoxaal genoeg heeft leidingwater met een hoog mineraalgehalte in dit geval de voorkeur. Bij het koken vormt het kalkaanslag op de binnenwanden. Deze kalkaanslag fungeert als een beschermende laag die de plasticdeeltjes vasthoudt en voorkomt dat ze in het water terechtkomen.
Naar bindende normen en etikettering?
Gezien deze resultaten roepen wetenschappers van de Universiteit van Quebec op tot betere voorlichting van de consument. Het simpelweg spoelen met koud water, wat vaak door fabrikanten wordt aanbevolen, wordt als volstrekt ontoereikend beschouwd. De onderzoekers bevelen aan om duidelijke instructies te geven die voorschrijven dat de waterkoker minstens tien keer moet worden gevuld, gekookt en geleegd voordat hij daadwerkelijk voor het eerst wordt gebruikt.
Een dergelijke transparantie is des te relevanter omdat de gezondheidsrisico’s, hoewel ze nog in de onderzoeksfase verkeren, steeds vaker door documentatie worden bevestigd.
Aangenomen wordt dat het binnendringen van deze deeltjes in het lichaam bijdraagt aan de ontwikkeling van darm- en longaandoeningen en zelfs in verband kan worden gebracht met neurodegeneratieve aandoeningen, zoals de ziekte van Parkinson.
Noodzakelijke verandering van gewoonten
In afwachting van een reactie van de regelgevende instanties is het advies van de deskundigen eenvoudig: wees voorzichtig bij het gebruik van verwarmbaar plastic.
Als u net een nieuwe waterkoker heeft gekocht, sla dan de stap van het koken zonder water niet over.
Het team van Elvis Okoffo is nu van plan om zijn tests uit te breiden naar andere huishoudelijke apparaten en de invloed van veroudering van kunststoffen te onderzoeken. Want hoewel de concentraties na verloop van tijd afnemen, blijft het risico van blootstelling bestaan.
Voor wie zich hier grote zorgen over maakt, blijft de overstap naar inerte materialen, zoals glas of roestvrij staal, de meest radicale oplossing om plastic uit je kopje te weren.
